Alle kansen nog in eigen hand.

Na een warme en zonnige periode was het zaterdag wat frisser en dus een ideale dag om binnen een partijtje te schaken. Een belangrijke wedstrijd stond op het programma, voor onze tegenstanders de laatste kans om eventuele degradatie te ontlopen en voor ons omdat we tegen alle verwachtingen in nog meedoen om het kampioenschap...

Het was een uitwedstrijd, maar zo voelde het niet. Niet gezamenlijk ontbijten, twee en een half uur samen reizen, opzwepende muziek in de auto en een donderspeech van onze teamcaptain, nee, uitslapen tot twaalf, snel wat slikken tegen de kater en op de fiets naar de speelzaal. Daar kwam nog bij dat ook ons vierde tegen een torenteam moest spelen, waardoor het bijna als thuiswedstrijd aanvoelde. De locatie is mooi gelegen, alleen binnen was het vrij donker, wat jammer was omdat de zon toch zijn best deed. Maar ja, dat is het lot van de schaker...

Nadat we even bezig waren sprak ik Eelco, die (al) onze tegenstanders had zitten bekijken op internet. Nu weet ik waarom hij dit seizoen topscoorder is! Hij gaf aan dat vrijwel alle spelers van de tegenpartij niets doen. Meteen begreep ik waarom ik tegen mijn natuur in in de aanval was gegaan. Ze lokken het gewoon uit! Ik maakte een rondje langs de velden en zag dat op de meeste borden de tegenstanders inderdaad hun partijen rustig hadden opgezet.

Doordat ik na een paar uur heel veel taktiek ging doorrekenen, heb ik van de belangrijke fases in de partijen niet zoveel meegekregen. Ik zal het dus moeten doen met wat iedereen over zijn eigen partij aan mij heeft verteld.

Als eerste was onze teamcaptain klaar. Ik heb niet gezien hoe hij de kwaliteit voorkwam (terwijl ik toch echt naast hem zat), maar dat maakt niets uit. Dit seizoen is hij de man die de kleine (en minder kleine) voordelen met vaste hand omzet in volle punten! Misschien maakt hij het niet altijd op de snelste manier af, maar hij wint ze wel allemaal. Zijn tegenstander wist dit echter niet en probeerde wat hij kon, maar moest uiteindelijk toch de koning omleggen.
Daarna was het de beurt aan Wouter om een halfje bij te schrijven. Wisten jullie trouwens dat hij drie hobby's (als je schaken en tv-kijken meetelt) heeft? Volgens hem was de partij nooit uit evenwicht geweest. Ik vermoed dat hij als goede gast zich had aangepast en net als onze tegenstanders niets deed. En ja, als beide spelers niets doen...

Daarna scoorde Otto weer eens een punt. Hij had het geluk dat hij uitgebreid geplugd was en daardoor in een stelling kwam die hij meer dan wie ook beheerste. Dat heeft zijn tegenstander geweten! Terwijl zijn tegenstander waarschijnlijk tevreden was omdat hij in zijn voorbereiding zat, kon Otto gewoon de beste zetten blijven doen en het punt naar zich toetrekken. Hopelijk gaat Vianen Otto ook pluggen. Misschien handig om nu alvast door te geven op welk bord Otto zit?
Vrijwel tegelijkertijd werd het 1-3 door een remise van Remco. Na de opening offerde hij een kwaliteit. Theoretisch al lang geleden weerlegd, maar wie weet dat nou? En inderdaad kwam hij prima te staan. Maar toen haperde de motor en zag hij vooral de kansen van zijn tegenstandster. Langzaam maar zeker kwam hij minder te staan, maar tegen Remco win je niet zomaar. Hij rechtte de rug en wist de kwaliteit terug te winnen. Met een pion minder en ongelijke lopers bood hij remise aan, wat werd aangenomen. Misschien wat vroeg, maar Remco kennende zou hij dit echt niet meer verliezen.

Daarna werd de spanning teruggebracht in de wedstrijd. De eerste nul was voor Eelco. Een paar rondes eerder dacht hij dat hij met een dame minder ook wel kon winnen. Dat werd helaas net remise. Nu wilde hij het nog een keer proberen, maar deze keer pakte het nog minder goed uit. Zijn tegenstander wist alle valkuilen te ontlopen en hield het materiële voordeel vast. Dat was een beetje een tegenvaller, want dit seizoen leek Eelco weer de puntenmachine van weleer.
De 3-3 werd gescoord doordat hun grootmeester won van onze nestor en kandidaatmeester. Dirk draagt deze titels met veel trots, hoewel hij bij navraag ontkent ze te hebben aangevraagd... Hij zette de partij scherp op, maar trof nou net de enige speler die wel ambitie had om er wat van te maken. Een kleine onnauwkeurigheid leverde een moeilijke stelling op. Dirk vocht voor wat hij waard was (en dat is veel, titels krijg je niet voor niets), maar tegen deze speler was het niet voldoende.

Met deze stand en een gewonnen stelling bij mij, kon Peter rustig remise maken, tenslotte was een half bordpunt meer of minder niet van belang. Maar Peter dacht dat het bij mij eeuwig schaak was en besloot net als Eelco om zijn dame te offeren. Mijn partij was (voor mij) erg spannend, vrij snel had ik besloten vol voor de aanval te gaan en omdat er veel varianten waren, waarvan veel heel goed leken, kostte het me vrij veel tijd. Om de veertigste zet te halen, herhaalde ik de zetten, waarna ik uit de schaakjes liep en een eindspel met een toren meer bereikte. Mijn tegenstander speelde nog even door, maar gooide na het verlies van nog twee pionnen de handdoek in de ring.

Dan Peter, een degelijke opzet en dan offert hij zijn dame... Alleen zag hij het beter dan Eelco en wist op het juiste moment de dame weer terug te winnen om een stelling met een stuk meer op het bord te krijgen. Eenvoudig gewonnen, aleen duurde het een beetje lang voordat hij won. We waren allemaal aan het wachten tot het was afgelopen, want we hadden al behoorlijk trek. Wat bleek, toen hij eindelijk had gewonnen, ging hij niet mee eten. Hadden we daar op gewacht?

Maar het wachten was daarmee nog niet afgelopen. In het restaurant waar we gingen eten hebben we heerlijk eten en drinken gehad, alleen duurde het wel erg lang voor er iets werd gebracht. Na wat moeite was het gelukt om drinken te bestellen, maar twintig minuten later bleek ons bonnetje te zijn 'verdwenen'. Ook tussen de gangen door duurde het soms vrij lang. Maar de sfeer was goed, want iedereen had zijn mobieltje of smartphone bij zich. Dus werd er gewordfeud, geschaakt en zelfs nog af en toe met elkaar gesproken (niet eens via de telefoon). Al met al toch een erg goede dag. Alleen de volgende keer gaan we met z'n allen uit eten, of we nu tweede worden of niet.

Gedetailleerde uitslagen:

T	De Toren Arnhem - VSV 2	2068	ASV	2136	3	5
1.	Mees van Osch	2037	Otto Wilgenhof	2202	0	1
2.	Justin Gunther	2032	Eelco de Vries	2185	1	0
3.	GM Ruud Janssen	2492	CM Dirk Hoogland	2111	1	0
4.	Marcella Gunther	1943	Remco de Leeuw	2166	½	½
5.	Noud Lentjes	2100	Leon van Tol	2186	0	1
6.	Rik Roelofs	1978	Richard van der Wel	2092	0	1
7.	Jeroen van Onzen	2031	FM Wouter van Rijn	2171	½	½
8.	Steven Glasbeek	1927	FM Peter Boel	1978	0	1

O ja, nog een bericht voor Eelco: we spelen de volgende ronde (21 april) in Vianen (Noord-Brabant). Het adres is (let ook op de postcode!):

Dorpshuis ‘t Akkertje
Akkerweg 1
5434 PA Vianen

06-55997502

En we beginnen om 13 uur...

ASV – HSC

In wederom een geweldige schaakambiance ging ons vlaggenschip de strijd aan met HSC. Opdracht van onze teamleider was duidelijk. Winnen! En hij had ons zo opgezweept dat wij ook zeker wisten dat we zouden gaan winnen. Dat wij gemiddeld 60 elopunten meer hadden was bijzaak. Sterker nog, was eigenlijk een nadeel. Want onderschatting ligt dan op de loer!

Halverwege de middag was er een vertrouwd beeld te zien. De borden overziend stond ASV er goed voor. Dus normaal gesproken moesten die 2 wedstrijdpunten wel binnen komen. Natuurlijk waren er wel stellingen waarbij ik mijn voorhoofd fronste. Niet omdat ze verloren stonden, maar meer omdat het stellingen waren, waarvan ik het idee had dat ze niet pasten bij onze spelers Wouter en Otto. Maar ja wie ben ik eigenlijk.

Ik ben degene die, gelukkig pas aan het eind van de middag, de standaard strategische fout maakte om even “gezellig” met zijn teamleider een goed gesprek te beginnen. Op zijn (bar)troon gezeten wist Richard het gesprek zo’n wending te geven dat ik, ondanks alle diensten die ik al had verricht in het belang van het team, vrijwillig was aangewezen als de verslaglegger van deze wedstrijd. Het harde feit dat het toch wel een paar weken zou duren voor dit verslag beschikbaar zou zijn, maakte hierbij geen indruk. En een man een woord, de paar weken zijn om en hier is het verslag.

Terug naar de wedstrijd. Opvallend in onze wedstrijden is het beeld dat de ASV’ers veel meer rond lopen als de tegenstander. En dat was nu ook weer zo. Leon en Dirk spanden wel de kroon. Of moet ik zeggen hun tegenstanders. Na twee uur spelen hadden onze ASV’ers ongeveer een uur bedenktijd meer weten te creëren. Een verschil in tijd, die bepaald niet terug te zien was op hun borden.
Schijnbaar beschikten zij over een veel hogere rekensnelheid, of zou het schaakinzicht zijn, maar op het bord stonden zij beiden beter.

Langzamerhand druppelden die middag de uitslagen binnen en zo stonden we op een gegeven moment riant met 3-1 voor. Eelco kwam voor zijn doen netjes op tijd binnen en aanvaarde koeltjes een pionoffer van zijn tegenstander en het punt. Of HSC een eenvoudige kans op remise gemist heeft (verslag HSC) zal ongetwijfeld vakkundig door Eelco weerlegd worden.
Peter had weer een geniaal offer geplaatst maar bleek nog niet in topconditie te zijn. Of zoals op de site van HSC te lezen was:  “Peter Boel meende echter met een stukoffer de winst naar zich toe te kunnen trekken, maar er zat dus een lek in”. Dirk en Leon investeerden wat meer tijd hun in stellingen en haalden netjes hun punten binnen. Na afloop van mijn partij kon ik rustig langs de resterende vier borden lopen. Dat maakte mij er niet geruster op.
We hadden nog 1,5 punten nodig. Richard vertrouwde ik wel, in ieder geval zijn stelling. Maar de overige drie? Wouter stond zeker minder, Otto ging verliezen en Sander? Een moeilijk in te schatten stelling. Gelukkig wist Sander vlot de remise binnen te halen en liet Richard zien dat hij geconcentreerd het punt kon binnen halen. De winst was weer binnen!

Otto en Wouter waren vervolgens zo vriendelijk om de tegenstander met een goed gevoel naar huis te laten gaan. Verliezen met slechts 4,5 – 3,5 tegen de medekoploper is toch een resultaat waar je mee thuis kunt komen.

	ASV	2128	HSC	2067	4½	3½
1.	FM Wouter van Rijn	2171	FM Ruben Venis	2282	0	1
2.	Leon van Tol	2186	Bart Dekker	2218	1	0
3.	CM Dirk Hoogland	2111	Jerzy Cebula	1957	1	0
4.	Eelco de Vries	2185	Paul van Asseldonk	1981	1	0
5.	Sander Berkhout	2099	Hugo Faber	2062	½	½
6.	Otto Wilgenhof	2202	Guus Bollen	2014	0	1
7.	FM Peter Boel	1978	Gerard van de Kerkhof	2023	0	1
8.	Richard van der Wel	2092	Maarten Smit	2002	1	0
-

De mysterieuze Stukkenjagers 3-hoek

Voordat we aan de wedstrijd begonnen zaten we al in een soort van gevaarlijke Bermuda-driehoek, namelijk Arnhem - Venlo - Tilburg - Arnhem...

Doordat het supergezellig was in de auto en we het vooral hadden over dingen als het matzetten met 2 paarden tegen koning in een beroemde partij van Najdorf tegen Kotov en hoe groot de kans was dat Sander tegen een meisje moest spelen (dat is inderdaad 100%), zaten we niet op te letten en kregen we pas iets voor de afslag naar de A67 bij Venray en Tienray in de gaten dat we de afslag naar Tilburg vergeten waren.... Weten we gelijk waarom vrouwen niet kunnen autorijden en kaartlezen, alleen gaan die gesprekken dan over winkelen etc.

Ik zeg driehoek, omdat zowel Arnhem - Venlo, Venlo - Tilburg als Tilburg - Arnhem allemaal zo'n beetje 90 km zijn. Zo'n driehoek is altijd gevaarlijk en het voorspelde dan ook niet veel goeds. De dag erna hoorde ik dan ook op de radio dat de snelweg daar was afgezet ter hoogte van Someren / Lierop (meen ik) vanwege een ernstig ongeval.

Ondanks dit zijn we toch 'maar' 20 minuten te laat achter de borden verschenen, ook omdat we 1 straat te vroeg waren afgeslagen en Richard nog even moesten bellen voor het juiste adres. Gelukkig waren de tegenstanders zo sportief om niet onmiddellijk de klokken in te drukken en het speeltempo werd zodanig aangepast dat de laatste partij om even voor twaalven werd beslist.

Dan nu het antwoord op Otto's vraag, die al iets kan vermoeden uit bovenstaand korte verslagje:

Ikzelf speelde aan bord 1 tegen Mark Haast en dacht wel redelijk gelijk te staan. Mijn zwarte koning stond echter op de e-lijn een beetje op de tocht en wit wist beslissend binnen te komen op de door mijzelf persoonlijk geopende b-lijn. Even dacht ik dat mijn tegenstander de zetten had herhaald, het verschil was echter dat in die stelling, met wit weer aan zet, zijn toren ineens op b1 stond, daar waar die een paar zetten geleden nog op f1 stond. Heeft hij me toch in de beruchte Stukkenjagerdriehoek laten lopen...Toen had mijn geplande tegenaanval met mijn dame op h3 ook geen nut meer, omdat Tb7 nu een dodelijke dreiging was.  Ik probeerde in tijdnood mijn tegenstander nog op een dwaalspoor te brengen middels een wanhoopsoffer. Wit wist het offer te neutraliseren door dames te ruilen en het eindspel simpel te winnen. Toch was dit pas na half twaalf het de eerste partij die afgelopen was.

Sander aan bord 2 had zichzelf 'ingeschreven' tegen Anne (zijn voorspellende gave kwam uit). Hij kwam niet onaardig uit de opening (beetje zelfde opening als die ik had vorig jaar tegen haar (1 c4 e5)), won een kwaliteit tegen twee pionnen, maar die werden toch behoorlijk gevaarlijk (vrije a en c-pion) en ondanks het voordelige tijdsvoordeeltje blunderde Sander tot overHaast van ramp ook nog eens zijn toren weg in een stelling die volgens mij nog niet eens verloren had hoeven zijn.

Dirk aan bord 3 kwam tegen Mart Nabuurs naar mijn idee ook met een klein plusje uit de opening met zijn toren die de d-lijn domineerde. Toen ik in de tijdnoodfase weer keek was het wit die inmiddels een pionnetje voorstond, maar het kon volgens mij nog alle kanten op in die uitvluggerfase. Omdat Dirk zich pardoes Mart naast de paaltjes liet zetten was het ineens afgelopen en ook de gedroomde bekerfinale was er ineens niet meer .

Peter speelde aan bord 4 tegen hun enige IM Herman Grooten (die hopeloos uit vorm blijkt dit seizoen) een goede partij. Toen ik halverwege kwam kijken was er niet veel aan de hand, ik was alleen bang dat als Herman zijn paard op b8 nog eens kon activeren, het een mooie toekomst als octopus op d3 zou kunnen krijgen. Dan zou de partij als voorbeeld van goed paard tegen slechte loper zo de boeken in kunnen gaan in Meester tegen Amateur. Daar was echter niets van waar en in de tijdnoodfase stond hij al een handje vol pionnen voor en middels een torentussenzetje om schaak op te heffen en daarmee gelijk de schaakgevende dame op gardé te tracteren werd dat paard, met mooie toekomst, voortijdig in de stal teruggedreven. Peter lette met nog een paar minuten goed op om niet gefopt te worden, maar de stelling was zooooo gewonnen, dat er echt niets meer te foppen viel.

We hebben dus alle hoeken van de Stukkenjagersdriehoek gezien, maar in elke hoek heeft de Tilburgse club de punten gescoord. Al met al dus een 3-1 nederlaag, maar met de vorige match erbij staan we nog steeds een punt voor. Die mogen ze dan volgend jaar proberen goed te maken!

Al met al dus zo'n 270 km gereden daar waar 180 normaal is voor een retourtje Tilburg. Hoe leg ik dat de penningsmeester uit als ik mijn reiskostendeclaratie indien??


Wouter

Een dagje Delft

 

Tja, wat moet ik nou kwijt over de wedstrijd?

Dat we soepel wonnen? Dat Eelco de speelzaal wist te vinden? Dat er eindelijk wel een verslag van deze wedstrijd is in tegenstelling tot de vorige wedstrijd waar de beoogde verslaggever het volkomen liet afweten? Teamleider, ik stel voor de bewuste persoon nooit meer te vragen een verslag te schrijven, dat is toch zinloos. Vierendelen moeten we hem.

Nee, laten we het hebben over de speelzaal zelf.

Om een of andere duistere reden kwamen we al om 12.20 aan in de speelzaal, het Delftse denksportcentrum. Wie ooit verzonnen heeft dit een denksportcentrum te noemen weet ik niet, zelf zou ik het zo niet durven benoemen.

Parkeergelegenheid was er niet, gelukkig zette Dirk ons voor de deur af en ging op zoek naar een parkeerplek. Hij was nog net op tijd terug in de speelzaal voor de wedstrijd begon.

Toen we aankwamen was de toilet-deur nog gesloten, deze moest met een sleutel geopend worden. Toen de deur openging begreep ik waarom er met koeienletters stond de deur dicht te houden. Ik had medelijden met de arme schakers die binnen 10 meter van deze deur moesten spelen. Gelukkig was ik een van de eersten die er gebruik van maakte toen het nog enigszins te harden was. Er was geen aparte dames toilet. Ik zal maar niet teveel nadenken over wat de dames schaaksters hiervan vonden.

Op de vraag of er nog andere denksporten beoefend werden bleek dat er ook nog een damvereniging zat. De tafels waren niet geschikt om er te bridgen. Ik kan me voorstellen dat de plaatselijke bridge vereniging daar niet rouwig om is.

Onbegrijpelijk vond ik dat we met 4 teams boven in een kleine ruimte gepropt werden terwijl er beneden een zeer ruime zaal was.

De bar had wat eigenaardigheden. Ten eerste maakt het blijkbaar uit voor welke vereniging je speelt aangezien er per vereniging een eigen prijslijst was. Als je gemiddeld aardig consumeert is het volgens het goedkoopste om van beide verenigingen lid te worden om zodoende altijd de laagste prijs voor een consumptie te kunnen betalen… Ten tweede had de barman wat eigenaardige ideeën. Toen ik een kop koffie wilde bestellen zei de barman dat we bar even gesloten was omdat hij de afwas moest doen..

Wij werden geacht in een klein zaaltje te schaken. Leon voelde de behoefte het wat gezelliger te maken en besloot op elke tafel een plastic bloemstuk te zetten die ergens in een hoek rondslingerden. Nog voor de wedstrijd begon werden de bloemstukken zonder pardon weer verwijderd. Je zou je eens prettig willen voelen in een speelzaal… Ik kreeg acuut heimwee naar het Lorentz.

Net begonnen met de wedstrijd was er een vreemd uitzicht vanuit ons zaaltje naar een speler van het tweede team van Delft. Er werd wat gegrinnikt maar ik had medelijden met de tegenstandster van Richard die als ze opkeek van haar bord tegen een afzakkende broek aankeek met de daarbij vrijkomende blootheid van een deel van zijn lichaam. Laten we het er op houden dat het geen fraai gezicht was. Ik weet niet of het er iets mee te maken had maar Talitha deed wat slechte zetten en verloor kansloos van Richard.

Bij Remco en Otto was er sprake van dubbele blindheid. Remco dacht op een bepaalde zet lang na en deed vervolgens niet de beste. Meteen dacht zijn tegenstander daarna 3 kwartier na en deed ook niet de beste. Remise dus.

Helaas kon Peter niet meedoen vanwege opname in het ziekenhuis. Ik kon het niet nalaten me af te vragen waar Peter zich prettiger gevoeld zou hebben, in deze speelzaal of in een ziekenzaal. Peter, ik hoop dat je snel opknapt! Jochem beleefde weinig plezier aan zijn invalbeurt. Hij baalde erg van de manier waarop hij speelde en verloor dus.

Dirk bereikte een prettige stelling tegen iemand die het al vaker op het bord had gehad met slecht resultaat. Na de wedstrijd besloot hij er toch maar een keer naar te gaan kijken na alweer een nul voor hem en een punt voor Dirk dus.

Wouter speelde een goede pot en wist 2 pionnen te winnen maar kwam alleen in tijdnood. Op het moment dat hij een cruciale beslissing moest maken riep hij vertwijfeld uit “Waarom nu” en besloot voor de zetherhaling te gaan. Natuurlijk bleek de andere methode achteraf makkelijk te winnen…

Leon was de held van de dag. Lang leek hij wat beter te staan maar uiteindelijk kwam het op een geweldig tijdnoodspektakel aan waar Leon na de 40^e zet flink materiaal won en uiteindelijk Leon’s vlag viel. Dat bleek gelukkig voor ons op de 46^e zet te zijn en toen dat bekend was gaf zijn tegenstander direct op.

Tussenstand 4-2 en toen hadden we meteen weg kunnen gaan ware het niet dat zowel Otto als Eelco nog lang gingen proberen hun marginaal betere stellingen te winnen. Begrepen ze dan niet dat we het liefst zo snel mogelijk weg wilden uit deze locatie?

Otto’s tegenstandster deed een zet waarvan ze al gezien had dat die een pion verloor. Toch speelde ze hem, waarom wist ze niet. Vijftien zetten later doet Otto hetzelfde en geeft de pion terug. Had toen gewoon meteen remise aangeboden in plaats van een toreneindspel van 4 tegen 3 op een vleugel te willen winnen.

Eelco won een pion maar lette later niet goed op en was ineens een dame kwijt. Hij kreeg er wel een toren voor en een pion op de 2^de rij met zelfs nog vage winstkansjes. Ook Eelco speelde door tot zijn tegenstandster bijna pat stond. Had gewoon meteen remise aangeboden.

Al met al doen we zowaar nog mee om de titel met ons bejaardenteam. Misschien is bejaardenteam wat overdreven maar onze jongste speler is al 35 jaar. Zou het onze zwanenzang zijn?

Otto

DSC Delft 1	2140	ASV	2144	3	5
1.	Joram op den Kelder	2297	Leon van Tol	2186	0	1
2.	Lisa Hortensius	2118	Eelco de Vries	2185	½	½
3.	Martine Middelveld	2137	Otto Wilgenhof	2202	½	½
4.	Marten Wortel	2307	FM Wouter van Rijn	2171	½	½
5.	Martin Glimmerveen	2050	CM Dirk Hoogland	2111	0	1
6.	Talitha Munnik	2013	Richard van der Wel	2092	0	1
7.	Sebastiaan Smits	2187	Remco de Leeuw	2166	½	½
8.	Jan-Pieter Vos	2014	Jochem Woestenburg	2042	1	0

Geduld

Zaterdagochtend om een uur of 9 sta ik op en open ik de gordijnen. Ik zie dat het een mooi dagje gaat worden; een zonnige dag en de storm van de afgelopen week was ook nergens meer te bekennen. Ook buiten is het aangenaam zacht weer en in de verste verte lijkt er nog geen sprake van winter. Ik rijd naar de Opbouw waar Dirk ons op zal wachten om ons naar het verre Voerendaal te brengen. Meestal rijd ik, maar ik had wel eens zin om achterin te relaxen en bij het avondeten ook wat meer alcohol te consumeren. En inderdaad: de auto van Dirk rijdt erg prettig en kan ook af en toe mijn momenten vinden om op de achterbank even weg te dromen achteroverleunend tegen de fijne zachte hoofdsteuntjes.

Pas vlak voor de afslag naar Voerendaal ben ik weer bij de les en is het nog even een slingerweggetje volgen om bij het gezellige cafeetje aan te komen waar Voerendaal haar thuiswedstrijden speelt. De TomTom van Dirk heeft ons keurig naar de parkeerplaats geloodst en vertelde zelfs dat we aan de linkerkant moesten parkeren!

Bij binnenkomst in de speelzaal blijken alleen de tafels en stoelen er te staan. Ik ben even bang dat we weer moeten meehelpen om de stukken op te zetten en de klokken in te stellen. Er is ook nog geen tegenstander te bekennen, terwijl we toch niet echt heel vroeg zijn. Dan maar gauw het cafeetje in om een kopje koffie te drinken. De barjuffrouw is er gelukkig wel, dat is op dit moment het belangrijkste. Peter en ik zien al snel dat het niet hetzelfde mooie meisje is dat een paar jaar geleden achter de bar stond, maar deze jongedame stelt ons zeker niet teleur. Ook niet in het afrekenen van de 6 drankjes die bij elkaar maar 10 euro kosten….

Op het moment dat ik aan het bestellen ben zie ik dat de rest van het team binnenkomt. We zijn met z’n zevenen nu, dus we zijn compleet. Over Eelco hoeven we ons geen zorgen te maken; er is immers geen tweede Voerendaal, dus ik vertrouw erop dat hij gewoon om half één aanwezig is. Half één?? Ow shit ja, we gaan vandaag een uur eerder beginnen dan normaal!! Weet Eelco dat wel??

Dan de wedstrijd: captain Richard heeft er deze keer voor gekozen om geen tactische opstelling tegen dit team in te zetten, maar gewoon op volgorde van sterkte. Na twee uur spelen komt mijn Duitse tegenstander met Russische achternaam met een remisevoorstel. Ik overleg met mijn captain en hij zegt dat dat al het derde remiseaanbod is van de tegenstanders binnen een paar minuten. Even later begrijp ik dat het voorstel er zou zijn om er in de hele wedstrijd maar meteen een gelijkspelletje van te maken. Gezien de stand op de borden op dit moment misschien niet eens een slecht voorstel voor ons, maar gezien de stand in de klasse kunnen we beter ‘gokken’ om nog kans te maken op het kampioenschap. Otto zegt, zoals wel vaker, dat hij veel vertrouwen heeft in zijn stelling en liever wil doorspelen. Ook het feit om vier uur te moeten reizen voor een partijtje van twee uur schaken zint hem niet. Toch besluit ik, kopman van het vlaggenschip van ASV, om de remise, met meer dan een half uur minder op de klok dan mijn Russische tegenstrever, professioneel aan te nemen. Teamgenoten verwijten mij dat ik bang ben voor de achternaam, maar ik weet wel beter; ik zou vandaag immers het verslag schrijven en heb nu de tijd om goed overal rond te kijken en de stellingen in me op te nemen, daar waar het anders altijd aan me voorbij gaat.

Niet veel later nadat ik de remise geaccepteerd heb, zie ik dat Otto inderdaad heel erg goed, waarschijnlijk zelfs gewonnen staat. Eerder in de partij toen ik zijn stelling zag, zag ik dat hij een pionnetje achterstond zonder ogenschijnlijke compensatie. Blijkbaar zat ik niet goed in de stelling, want toen al zag zwarts stelling er bedenkelijk uit volgens Fritz.

In deze stelling speelt zwart 9…Pxe4. Deze zet is volgens Otto de zet die juist niet goed is. Weliswaar wint zwart een pion, maar zijn stelling valt heel snel ineen. Wit ontwikkelt razendsnel zijn stukken en zwart heeft daar geen antwoord op. Er volgde 10. Pxe4 Lxd4 11. Lg5 f6 12. Lh6 Lf5 13. Lf3 Pd7 14. Tad1 Lxb2

15. Pxd6!! Een fraaie zet die er niet alleen voor zorgt dat wit een pionnetje terugwint, ook is later …c6 niet meer mogelijk. Als zwart de dame neemt volgt 16. Ld5+ Kh8 17. Pf7+ Kg8 18. Pxd8+ Kh8 19. Pf7+ Kg8 20. Pd6+ Kh8 21. Pxe8 (dreigt 22. Lg7#) Txe8 22. Td2 en wit wint nog één van beide lopers. 15…cxd6 16. Dxb2 Pc5 17. Ld5+ Kh8 18. Tfe1 Te5

Zwart probeert nog de e-lijn en de a1-h8 diagonaal te sluiten, dus wit speelt logischerwijs 19.f4 Txe1+ 20. Txe1 Ld7 (er dreigde immers het mooie 21. Te8+ Dxe8 22. Dxf6#. 20…Pd7, met het idee om f6 te dekken is ook geen pretje: 21 h3! met simpelweg de dreiging 22. g4, omdat de loper geen velden meer heeft. Na …Ld3 komt Dc3.

Helaas miste Otto hier mat in 7! 21. Lg5 Kg7 22. Lxf6 Kh6 (22. Dxf6 23. Te7+ gaat sneller mat). 23. Lg7+ Kh5 24. Lf3+ Lg4 25. Lxg4 Kxg4 26. h3+ Kxf4 ( Kh5 27. De2+ Kh4 28. Dg4#) 27. Lh6+ en 28. Df2#. 21…Pe4 22. Txe4 Kg7 23. Lxf6+ Kh6 24. f5 Db6+ 25. Dxb6 gxf5 26. De3+ f4 27. Dxf4+ Kh5 28. Dg5#. Nu ging de partij na 21. Te3 Tb8 22. f5 b5 23. fxg6 hxg6 24. Lg5 Kh7 25. Lxf6 bxc4 26. Dd4 Tb1+ 27. Kf2 1-0 ook snel uit.

Otto had, net als vele andere spelers, geduldig zijn partij uitgespeeld. Niets overhaasts na pionverlies en ook het Lg5 liet nog 4 zetten op zich wachten. Zwart kon al niet veel meer uitrichten in die stelling.

Eelco kwam met zwart niet al te best uit de opening. Hij snoepte nog een pionnetje mee, maar zijn koning bleef ongerokeerd op de achterste rij staan. Nadat de tegenstander zijn pionnetje terugwon had Eelco inmiddels al een stevig pionnencentrum en had hij zijn stukken ontwikkeld. Het gevaar was geweken en remise het logische resultaat. Eelco bleef in deze partij erg geduldig zijn stelling verdedigen en zodra de tijd daar was, kon hij zich langzaam uit de schulp trekken.

Léon stond de hele middag moeilijk met de zwarte stukken had ik het idee. Zijn loper op c8 leek begraven en wit leek met wat meer ruimte wat prettiger te staan. Wit kon daar niet heel veel mee doen en Léon hield de boel met veel geduld (op de wijze van Eelco) bij elkaar. In zwarts tijdnood was het toch wit die moest uitkijken dat zwart niet het initiatief ging overnemen op de damevleugel. Op tijd bood hij remise aan en met nog een paar minuten op de klok leek het me een verstandige beslissing om dat aan te nemen. De eerste helft was voor ons en we stonden 2,5-1,5 voor!

Een meevaller was er voor Peter. In een loopgravengevecht waarin Peter met wit iets meer ruimte had, was er toch niet veel aan de hand voor zwart. Tegenstander Erik-Jan Morren had zijn verdediging op orde en het leek nog een lange klus te gaan worden. Peter bleef geduldig de druk opvoeren en, vlak voordat de tijdnoodfase aanbrak, offerde zwart een stuk dat incorrect bleek. Peter kon een tussenzet doen door een paard te slaan en het volledige stuk te incasseren.

Dirk speelde, net als Peter, een positionele loopgravenpartij waarin weinig stukken geruild werden. Dirk hield de zaak onder controle en loerde geduldig op kansen. Zeker in de inmiddels opgekomen tijdnood hoopte Dirk erop dat zijn tegenstander ergens de mist in zou gaan. Die verslikte zich niet en remise was ook hier het resultaat.

Richard kwam op bord 8 met zwart door een onnauwkeurigheidje een pion achter. Met taai spel wist hij geduldig zijn tegenstander op afstand te houden en het materiaal uit te dunnen. Ook Richard wachtte, net als Dirk, de tijdnoodfase af om te zien of er nog kansen zouden komen. Die kwam er ook, omdat tegenstander Marcel Winkels het allemaal niet zo snel meer zag. Het remiseaanbod van de witspeler werd zelfs met een pion minder door Richard afgeslagen. Richard kon even later al zijn pion terugwinnen met behoud van goede stelling, omdat zijn tegenstander alleen maar hangende isolani’s had. Richard ging hier toch echt een beetje te ver met zijn geduld en pakte maar niet die pion terug. Een klein momentje van onachtzaamheid dwong hem zelfs een loper tegen een paard te ruilen, terwijl hij natuurlijk liever het machtige loperpaar wilde behouden. De stelling bleef nog steeds licht beter voor zwart, maar wit keepte het eindspel goed en kon zijn paard offeren om Richard met een randpion en loper van verkeerde hoek te laten zitten. Zover kwam het echter niet en er werd al eerder tot remise besloten. De matchpunten waren nu immers veilig!

Als laatste wachtte Remco, die toch echt het meeste geduld van iedereen had, zijn kansen af tegen Jürgen Fuhs. Waarschijnlijk wilde hij eerst afwachten wat Richard zou doen alvorens risisco’s te gaan nemen (voor zover dat mogelijk was in die stelling). Toen Richard dus de matchpunten had binnengebracht, kon Remco nu echt het eindspel uit proberen te melken. In een technische stelling waar ook hij een pion had geofferd, was het een kwestie van kiezen welke hij terug zou pakken. Net als Richard bleef hij de druk erop houden voordat hij de pion terugwon. Misschien ook wel om niet al te veel stukken te ruilen. Op een gegeven moment ruilde hij toch de paarden om de pion terug te winnen. In de tussentijd had hij zijn zware stukken al in goede positie gemanoeuvreerd. Ik dacht dat hij wel eerder een pion had kunnen winnen, maar Remco had geen haast. Ik vraag me af of zijn tegenstander niet remise had kunnen claimen vanwege de 50-zetten regel, zoveel geduld had Remco. Aan het eind bracht een nietig pionnetje de winnende doorbraak met d4-d5.

Eindstand dus 5,5-2,5 voor de oplettende lezer. Gezien de stellingen halverwege de wedstrijd, lijkt me deze score geflatteerd, maar wel een prima solide resultaat zonder nederlagen!

Bij de chinees genoot iedereen van zijn eten en ik kon eindelijk een paar biertjes (meer) drinken. Na een paar biertjes kwam ik er achter dat ik nog wel een stukje met de auto naar huis moest, die ik vlakbij de Opbouw had staan…..Gelukkig kan ik in Dirks auto geduldig wachten tot mijn alcoholpromillage is gezakt tot het toegestane….

1. Phillipp Schapotschnikow (-) - Wouter van Rijn (2146)       ½-½
2. Bob Merx (2167)                   - Eelco de Vries (2168)        ½-½
3. Henk Temmink (2201)           - Otto Wilgenhof (2239)         0-1
4. Luc Zimmermann (2069)       - Dirk Hoogland (2141)          ½-½
5. Jurgen Fuhs (2015)               - Remco de Leeuw (2159)      0-1 
6. Claus Andok (2106)              - Léon van Tol (2189)             ½-½
7. Eric Jan Morren (1766)         - Peter Boel (2031)                 0-1
8. Marcel Winkels (1980)          - Richard van der Wel (2110)  ½-½

Teambonding

Een enkeling is nooit ziek. Een enkeling gelooft in God. Een enkeling is onvriendelijk tegen zijn vrouw als hij verloren heeft. Een enkeling loopt bij elk stoplicht te bitchen. Een enkeling speelt naast schaak ook scrabble. Een enkeling houdt niet van Europe. Een enkeling houdt van Mott the Hoople. Een enkeling eet alle restjes op. Deze belachelijke eigenschappen behoren toe aan zeven leden plus invaller van het eerste team van de ASV. Opmerkelijk genoeg zorgt mede deze diversiteit voor een hecht vriendenteam dat naast een behoorlijk potje schaak, elkaar vooral liefkozend de loef afsteken. Niemand wordt ontzien.

Schaaktechnisch was er ook het één en ander te appercipiëren.

Het team van DJC, ingeschreven in Steijn, maar residerend in Beek, beide plaatsen in Zuid-Limburg en niet nabij Zevenaar, was op volle oorlogssterkte naar hun speelzolder gekomen. Op de eerste borden tweeëntwintighonderdplusspelers (aardig scrabblewoordje), op bord acht een speelster met een rating van 2047. Een stevig team, zodat het admiraalsschip van de ASV flink aan de bak moest.

Remco maakte vlotjes salonremise, opdat hij daarna aan het bier en het scrabble kon beginnen.

Peter wilde niet over zijn partij praten. Geen fragmentje, niks. Hij verloor. Wellicht te veel Mott the Hoople geluisterd. Eenieder weet dat het luisteren van dat soort wanstaltig geluid het schaakniveau beïnvloedt.

Invaller speelde een prima partij en walste over zijn tegenstander heen.

De stelling voor zijn zet waarna wit direct opgaf was aardig:

Pc!xe4 0-1. Wit verliest de dame in alle varianten. (Of gaat mat.) Geen restjes te verorberen.

Dirk kwam langzaam maar zeker minder te staan. Hij verloor een pionnetje, won het weer terug, en verloor het weer. In het eindspel was de winstvoering van zijn tegenstander keurig. Dirk verloor, zijn vrouw werd ingelicht.

Eelco kreeg een venijnige koningsaanval over zich heen. Hij verdedigde met verve. Toen de rookwalmen waren opgetrokken stond hij duidelijk beter. Een kleine kwaliteit voor. Maar hij koos niet een direct winnende zet en daardoor kwam de kemphanen remise overeen. Zelfs daar was hij niet ziek van geworden.

Otto kwam door een slappe openingsbehandeling van zijn tegenstander al snel een tikkie beter te staan. In het eindspel had hij een loper met vier pionnen tegen een paard met drie pionnen, waarvan één dubbelpion. Zijn tegenstander probeerde een leuk patje:

Als wit nu 1.Kxf3 speelt, is het pat. Otto ging hier terecht niet op in, maar even later was het toch remise, toen wit zijn paard tegen de f-pion kon offeren. De loper staat op de verkeerde velden, om de h-pionnen te laten promoveren. Zelfs hemelse krachten kunnen daar niets aan veranderen.

Ook Wouter had het beste van het spel. Na lang rekenen, startte hij een variant die tijdens het eten in het Griekse restaurant in de nazit nog steeds bleek te kloppen. Ook Houdini maakt er geen gyros van, dus Wouter won een pion. Daarna offerde hij een paard tegen twee extra pionnen, waardoor de materiaalverhouding drie verbonden vrijpionnen tegen een stuk werd. Een interessant gevecht ontspon, waarbij de tegenstander van Wouter de mist in ging. Hij zette zijn eigen paard in de penning, in plaats van met zijn koning te vertrekken, nadat Wouter hem schaak zette. Dit paard werd twee zetten later opgehaald. Met een stuk en een pion voor was de winstvoering eenvoudig. Althans, totdat zijn tegenstander zijn stukken offerde tegen de pionnen, zodat Wouter het klassieke KLP vs K eindspel had.. Het geduld dat hij had om met paard en loper mat te zetten stond in groot contrast tot zijn ongeduld bij alle rode stoplichten. Maar wel weer een punt.

Het meest vermakelijke moment kwam van teamcappy Richard hemzelve.

Na een uitstekend gespeelde partij, staat Richard, met wit, gewonnen in onderstaande stelling:

Wit aan zet. Richard heeft de afgelopen zetten in een ongans tempo gedaan, alsof er een final countdown aan de gang is, en blijft dat doen. Hij speelt doodgemoedereerd 1. Pxh6+.

Toen volgde dit gesprekje:
Tegenstander: “Dat mag niet.”

Richard: “Hoezo niet? Het paard komt toch van f5?”

Tegenstander: “Je staat schaak.”

Richard: “O! En nu? Heb ik nou verloren, of zo?”
De scheidsrechter kwam erbij. Tegenstander krijgt 3 minuten extra tijd. Richard speelt 1. Kd6. Tegenstander geeft op. Logisch, natuurlijk, want hij wist Richards volgende zet al.

Einduitslag: DJC Steijn te Beek 3½ – 4½ ASV te Arnhem.

Met dank,

De Invaller.

(Die er in werd geluisd het verslag te typen, maar dat dankzij de Griekse restjes van een druppende serveerster graag deed.)

Fietsje

Nou, de eerste seizoenspuntjes zijn binnen. Volgens goede traditie hadden we weer de grootste moeite met een op papier mindere tegenstander. Dit keer stribbelde niet alleen de opponent tegen, er waren nog wat andere zaken. Vervangend teamleider Leon van Tol kreeg een vuurdoop van jewelste. Dat er twee invallers waren was niet zo’n probleem; die scoren gewoon altijd bij ASV. Eén tragisch vormeloos teamlid, daar is ook overheen te komen – waarover zometeen meer. Maar een lekkage om twaalf uur bij Remco de Leeuw in Nijmegen was een gevalletje lullige overmacht. Koortsachtig rondbellend vond Leon ten slotte Jan Vermeer bereid om in te vallen, maar die kon om twee voor één weer worden afgebeld toen Remco zich weer meldde. Toch bedankt, Jan! Remco arriveerde een halfuur te laat in de speelzaal, en zoals dat dan gaat was hij als eerste klaar. Onze Nijmegenaar had alle druppels van zich afgeschud en won in een woedende aanval. Aan de overige borden zag het er goed uit. Eigenlijk stond alleen de geplaagde Leon zelf onder druk tegen Guust Homs (ging dat paard op a5 niet verloren?), Wouter van Rijn moest aanvankelijk keepen en Jan Knuiman keek tegen een lelijk eigen dubbelpionnetje op c7/c6 aan. De rest stond goed tot erg goed. Ook ondergetekende natuurlijk, nadat Arie Huijsman de opening lelijk had mishandeld. Maar deze schaakmaand is voor mij ontaard in een opeenhoping van groteske blunders. Volledig geconcentreerd op mijn eigen aanval overzag ik een simpele paardzet vooruit (!!) van Arie en kon meteen opgeven. Lekker hoor. Deze zeperd werd snel goedgemaakt door Eelco de Vries, die met groot gemak Wim Ratering inblikte op de koningsvleugel. Aanvankelijk klaagde hij nog dat hij net als Remco ook weer te laat had moeten komen, want die won zo gladjes. Maar Eelco had niet veel langer nodig. De mooiste overwinning kwam van Wouter, die de druk van Michel van Leeuwen op zijn zwakke e6-pionnen had weten op te vangen, niet bang was voor de opening van zijn koningsstelling en keihard toesloeg… met een combinatie die niet bleek te kloppen.

Van Leeuwen - Van Rijn

30...Tc2?! 31.Dxc2 Pxf4 32.Te4? Ik had de stelling weer niet in Rybka moeten gooien, want die bederft het hele verhaal en geeft hier ijskoud 32.g3 en wit is in het voordeel, bv. 32...e5 (na 32...Pxe2+ 33.Dxe2 Dd5 34.Kg2 gaat de e-pion verloren) 33.Te4 Dh3? 34.Txf4!. Offers op g3 halen niets uit omdat de dame er op g2 tussen kan. Na de tekstzet is het echter meteen uit. 32...Txg2+ 33.Kf1 33.Kh1 e5 en ...Dh3+. 33...Db5+ 34.T1e2 Dh5!

Toch weer fraai gezien, deze dameswitch. Wit spartelt nog wat na in tijdnood. 35.Ke1 Dxf3 36.Txe6 Pxe6 37.Dc8+ Pf8 38.De8 Ld6! Een aanvalszet! 39.Dd8 Tg1+ 40.Kd2 Lf4+ En nadat de zetten waren geteld gaf Van Leeuwen op; het is mat in drie. Nu werd het bij 3½-1½ (Knuiman had inmiddels geremiseerd) nog behoorlijk spannend. John Sloots had een kwaliteit gepakt tegen de driftig aanvallende Toon Janssen, maar deze was ondanks hevige tijdnood behoorlijk aan het truuken; zodanig dat onze John kort voor de veertigste zet maar eens remise aanbood. Dat werd niet aangenomen omdat Janssen wist dat Zevenaar op een kleine nederlaag afstevende. Dat was echter niet zo duidelijk meer. Aan bord 2 had Otto Wilgenhof tegen Henk Karssen aanvankelijk een mooie drukstelling, maar toen hij oogstte en twee mega-vrijpionnen op de damevleugel kreeg, liep hij ineens tegen een venijnige tegenaanval aan. Karssen, die in de afgelopen weken in onze interne ritme heeft opgedaan, dacht diep na en rekte de strijd nog lang, maar feit was dat de wanhopig vechtende Otto geen kans meer kreeg. Toen dat eraan zat te komen adviseerde ik John door te spelen in een eindspelletje waarin alleen hij kansen had, omdat Leon, na eerst helemaal teruggekomen te zijn tegen Guust, een pion had verloren en de situatie totaal onduidelijk was. Dus John modderde door, en Leon ook. Guust en Leon kwamen in de volgende stelling terecht:

Homs - Van Tol

Wit staat hier nog een tikje beter na bv. 1.Pg2, omdat zwart wegens een vorkje op f6 niet op g4 kan slaan. De volgende zet is te ambitieus, maar kan nog net: 1.g5?! d2! Link. 2.Pf6+?? 2.Pc3 terug was verplicht; na 2...Pxg5 3.Kc2 Pf3 4.Pe6 loopt het waarschijnlijk op remise uit. Onmiddellijk liep Guust rood aan: ongetwijfeld zag hij dat 4...Kf7! direct wint: 5.Kc2 Lf5+ 6.Kd1 c3. Dus bood hij snel remise aan. Nu stond Leon even op om zich ervan te vergewissen dat John niet ging verliezen, met een vaag glimlachje dat mij optimistisch stemde. Hij ging weer zitten en... nam het vredesvoorstel van Guust aan! ‘Ik heb me verrekend’, zei hij achteraf. John probeerde het nog even tegen de opnieuw op tijdnood afstevenende Janssen, maar winst bleek er toch niet in te zitten. 4½-3½ dus. Uw verslaggever had het allemaal mogen aanschouwen en vertrok toen schielijk. Op mijn fietsje sukkelde ik naar huis, via Meinerswijk, in de naderende schemering. Een paard doemde voor mij op, maar ik kon het niet meer van een loper onderscheiden. De teloorgang van oude Knudde.

Wouter van Rijn-Michel van Leeuwen 1-0

Otto Wilgenhof-Henk Karssen 0-1

Leon van Tol-Guust Homs ½-½

Eelco de Vries-Wim Ratering 1-0

Peter Boel-Arie Huijsman 0-1

John Sloots-Toon Janssen ½-½

Jan Knuiman-Vincent Pelgrom ½-½

Remco de Leeuw-Hans Castrop 1-0

Peter Boel